بدان ای دوست که اهل لایبیدم                       به نزد دشمنان هم رو سفیدم

در  این  دنیا نیازردم  دلی  را                       ولیکن زحمت و محنت کشیدم

از اول نوجوانی  کار  کردم                           ره  آمد  شدن  هموار  کردم

ز همراهان بسا مشگل گشودم                       بخود این زندگی دشوار کردم

به هفتاد و سه عمر سر کشیده                      کمانداری چون من داور ندیده

به  دل  دیگر  ندارم   آرزویی                      چرا  مرغ  هوسهایم  پریده

زمان   قتل   باب   بی گناهم                        در این  دنیا  نبود  کس  پنهانم

عجل هم مرا یتیم و بی پدر کرد                     که از هفت آسمان بگذشت آّهم

نه من بودم به جز من هفت دختر                  سه اولاد ذکورش با سه همسر

همه  درمانده  و  بیچاره  گشتند                    تمامی بی پدر گشتند و مضطر  

ولی  من  انتام از  وی  کشیدم                     سرا  پا  پیکرش  از هم  دریدم

جوانی بود که کام از او  گرفتم                     چو مرغ از آشیان برکه پریدم

دو سالی در همین کهسار گشتم                     خوشم از انکه رسم بد نهشتم

چو خور میزد بر فراز کوه غلومی                 تو گفتی هارس و هامون دشتم

برادر  خوانده  بودم  با  شبانها                    گهی با همراهان و گاهی هم تنها

به  شب  با  موش  و مار  خفتم                   فرا دیدم  در این  هامون  ستمها

بسا خفتم  به  تنها  در  بن  غار                  به روز گرم و سرد و در شب تار

تفنگم   را   مسلح   کرده   بودم                  چو  بیرون  شد  بر  آتش  گشودم

تنش با ناله و خون هم عجین شد                 پس  انگه  ساعتی  راحت  غنودم

 

(برای شادی روح استاد بزرگ حسین منتقم صلوات)