تقدیم به تمام شهیدان جمهوری اسلامی ایران

عشق را بـا خـون خـود کردی تـو معنـا ای شهیـد!                      خـویـش را بـردی بـه اوج عـرش اعـلا ، ای شهید!

زنـدگی تسلیم تـو شد ، مــرگ خــالی از عــدم                            زنـده تــر از تـو نمی بینـم بـه دنیــــا ای شهیـــــد!

در کـلاس عشـق تــو ، استــادهــا بنشستــه اند                          کـــز تـو آمـوزنــد ســــرمشق الفبـــا، ای شهید!

نــور می پــاشی بسان مــاه بــــر قصر امـل                               عشـق می نوشد ز تـو عــاشقترین ها ای شهید!

مـأمـن جــانْ پَـرورت ، ســـــرمنــزل مقصـــودها                        حـــاصلی از بــاورت ، روح تـجلّا ای شهیـــــــــد!

عـــالمی حیـــران بـه شور و عشقبــــازی های تـو                     گلشنـــی حسرت بـــه دیـدار تـو رعنـا، ای شهید!

جــز خــدا واقف نـشد بـــر اوج عـرفـان تــــو کس                    چــونکه گشتـــه عـاشقت آخـر خـدا را ای شهیـد

تقدیم به تمام شهیدان جمهوری اسلامی ایران

(شهید علینقی توکلی . رضا توکلی . جهانگیر خزایی . خسرو کریمی . عبدالرحمان کریمی و حسین کریمی )

شهید علینقی توکلی

 دیدم آن حالات شوق و شور را                          در میان چهره هاشان نور را

در هوای عاشقی پر می زدند                            تا خدا با گریه معبر می زدند

در دل شب با نوا و زمزمه                              ذکرشان “یافاطمه ” ” یا فاطمه ”

بین چهره عکس یک لبخند بود                        همه ی هستیّ شان سربند بود

از همه افلاک برتر بوده اند                             دوست نه،بلکه برادر بوده اند

تشنه لب دادند جان پای حسین                         عاشقان حضرت پیر خمین

با شهادت زندگی زیبا شود                             عاشقی با سوختن معنا شود

حال،آنها رفته و ما مانده ایم                            از شهادت ، ما همه جا مانده ایم

تا نفس داریم تا که زنده ایمد                           ای شهیدان از شما شرمنده ایم

تاابد رزمنده ایم پای ولی                                جان فدای حضرت سیّد علی

 شهید علینقی توکلی

من اهل لایبیدم

 

بدان ای دوست که اهل لایبیدم                       به نزد دشمنان هم رو سفیدم

در  این  دنیا نیازردم  دلی  را                       ولیکن زحمت و محنت کشیدم

از اول نوجوانی  کار  کردم                           ره  آمد  شدن  هموار  کردم

ز همراهان بسا مشگل گشودم                       بخود این زندگی دشوار کردم

به هفتاد و سه عمر سر کشیده                      کمانداری چون من داور ندیده

به  دل  دیگر  ندارم   آرزویی                      چرا  مرغ  هوسهایم  پریده

زمان   قتل   باب   بی گناهم                        در این  دنیا  نبود  کس  پنهانم

عجل هم مرا یتیم و بی پدر کرد                     که از هفت آسمان بگذشت آّهم

نه من بودم به جز من هفت دختر                  سه اولاد ذکورش با سه همسر

همه  درمانده  و  بیچاره  گشتند                    تمامی بی پدر گشتند و مضطر  

ولی  من  انتام از  وی  کشیدم                     سرا  پا  پیکرش  از هم  دریدم

جوانی بود که کام از او  گرفتم                     چو مرغ از آشیان برکه پریدم

دو سالی در همین کهسار گشتم                     خوشم از انکه رسم بد نهشتم

چو خور میزد بر فراز کوه غلومی                 تو گفتی هارس و هامون دشتم

برادر  خوانده  بودم  با  شبانها                    گهی با همراهان و گاهی هم تنها

به  شب  با  موش  و مار  خفتم                   فرا دیدم  در این  هامون  ستمها

بسا خفتم  به  تنها  در  بن  غار                  به روز گرم و سرد و در شب تار

تفنگم   را   مسلح   کرده   بودم                  چو  بیرون  شد  بر  آتش  گشودم

تنش با ناله و خون هم عجین شد                 پس  انگه  ساعتی  راحت  غنودم

 

(برای شادی روح استاد بزرگ حسین منتقم صلوات)